‎نوید شادی با کوبیدن در مسجد

ونوشه خراط

‎هنوز گرما در روزهای اول شهریور در هوا سنگینی می‌کند و ذره بین در کوچه‌ای باریک در یکی از محله‌های قدیمی رشت ایستاده‌ آخرین نفس‌های ماه صفر در هواست و همه‌جا بوی اندوه دارد.

‎اما جمعیتی آرام به سوی مسجد می‌روند گویی امیدی پنهان در دل‌ها زنده شده باشد.
‎درِ چوبی مسجد، همان در کهن‌سال که سال‌ها شاهد آمد و رفت مردم بود، حالا در انتظار است،کودکان با دستان کوچک‌شان جلو می‌روند سه بار در کوبیده می‌شود… صدایی ساده، اما پر از معنا من با گوش‌های خودم می‌شنوم که این کوبیدن، پایان غم را فریاد می‌زند و آغاز شادی ربیع را بشارت می‌دهد.
‎همهمه‌ای دلنشین فضا را پر می‌کند. شیرینی، شکلات میان جمعیت پخش می‌شود.

کودکی در کنار مادرش شمع روشن میکند و پیرزنی برای فرزندانش دعای خیر می کند ،لبخندها یکی‌یکی بر لب‌ها می‌نشیند. کودکان می‌خندند و بزرگ‌ترها با چشمانی خیس از اشک شوق، به هم نگاه می‌کنند.
‎ذره بین در میان این جمع ایستاده‌ و به این می اندیشد که چگونه یک آیین ساده، سنگینی یک ماه اندوه را از دل‌ها برمی‌دارد و جایش را به نوید ربیع و برکت می‌دهد؟
شاید برخی این رسم را خرافه بدانند، اما برای ذره بین، زیبایی آن در همدلی، شادی و امیدی است که در دل مردم زنده می‌شود. آیینی ساده که سنگینی یک ماه اندوه را از دل‌ها می‌زداید و جایش را به نوید، امید و برکت می‌دهد. اینجا گیلان است؛ جایی که آغاز ربیع‌الاول با کوبیدن در مسجد، طنین زندگی را دوباره در دل‌ها زنده می‌کند.