زندگی ماندگار سید اصغر سندوسی

🖋️ونوشه خراط

با انتشار خبر درگذشت مرحوم سید اصغر سندوسی، هنرمند پیشکسوت انزلیچی و از چهره‌های آشنا و اثرگذار در آیین‌های مذهبی، موجی از اندوه و خاطره در ذهن بسیاری از اهالی زنده شد؛ مردی که هم در عرصه هنر و هم در دل مناسک مردمی، حضوری پررنگ و ماندگار داشت.
برای من، نام او با روزهای دور و روشن تاسوعا و عاشورا گره خورده است؛ روزهایی که سادگی‌شان، عمق باور و همدلی را معنا می‌کرد. ظهر تاسوعا، مادر از صبح زود شربت نذری آماده می‌کرد تا از عزاداران حسینی پذیرایی شود. در همان حال‌وهوا، همه حواس ما به کوچه بود تا مبادا عبور هیئت آل‌محمد را از دست بدهیم؛ لحظه‌ای که برایمان از جنس انتظار و شوق بود.
در میان این رفت‌وآمدها، صدای مرحوم سندوسی به عنوان بخشی جدانشدنی از مسیر حرکت هیئت در ذهن مانده است؛ صدایی که نه فقط اعلام حضور هیئت، بلکه نشانه آغاز یک آیین جمعی و آشنا بود.
نذر مادر، اما تنها به پذیرایی ختم نمی‌شد. او باور داشت که نذر باید کامل ادا شود؛ به همین دلیل هر سال هدیه‌ای نیز به هیئت تقدیم می‌کرد که تحویل آن فقط به دست آقای سندوسی انجام می‌شد. همین دقت و پایبندی، این رسم را برای خانواده ما به یک سنت ماندگار تبدیل کرده بود.
پس از درگذشت مادر، این مسئولیت برای من معنایی تازه یافت. تلاش کردم این مسیر را ادامه دهم تا یاد او در قالب این نذر زنده بماند. امروز نیز هر سال مبلغ نذر به هیئت تحویل داده می‌شود؛ نه فقط به عنوان یک وظیفه، بلکه به عنوان پیوندی با خاطره و حضور او.
ظهر عاشورا نیز حال‌وهوای خاص خود را داشت؛ جایی که مرحوم سندوسی با گهواره علی‌اصغر(ع) و روبان‌های سبز، تصویری آشنا و تاثیرگذار از آیین عزاداری را شکل می‌داد. از آن روبان‌ها، هر سال یکی سهم من بود؛ نشانه‌ای کوچک اما پرمعنا از یک سنت زنده و انسانی.
اکنون با رفتن او، بخشی از آن صداها و تصویرها به خاطره‌ها پیوسته است؛ اما آنچه باقی مانده، ادامه همان مسیر است؛ آیینی که با انسان‌ها جان می‌گیرد و با خاطره‌ها زنده می‌ماند.