وقتی حرمت مجلس عزا، قربانی یک عکس یادگاری می‌شود!

🖋️ونوشه خراط

مراسم ترحیم، جای سکوت، همدردی و ادای احترام است؛ نه فرصتی برای شکار عکس و سلفی با چهره‌های شناخته‌شده.

با این حال، هر بار که هنرمندان، ورزشکاران یا دیگر چهره‌های مطرح در مراسمی حضور پیدا می‌کنند، صحنه‌ای تکراری و تأسف‌برانگیز شکل می‌گیرد؛ افرادی که برای گرفتن یک عکس یادگاری، اطراف مهمانان حلقه می‌زنند، نظم مراسم را بر هم می‌زنند و گاه شرایطی ایجاد می‌کنند که حتی مهمانان و حاضران در مجلس احساس معذب‌بودن کنند.

مسئله، علاقه مردم به چهره‌های محبوب نیست؛ مسئله، زمان و مکان ابراز این علاقه است.

عکس گرفتن با یک هنرمند یا ورزشکار، فی‌نفسه اشکالی ندارد؛ اما مراسم ترحیم، جای مناسبی برای این کار نیست. کسی که در چنین مراسمی حاضر شده، فارغ از جایگاه اجتماعی‌اش، برای ادای احترام یا همراهی با خانواده‌ای داغدار آمده است. او در آن لحظه، یک «چهره مشهور» نیست؛ انسانی است که مانند دیگران باید بتواند در آرامش در مراسم حضور داشته باشد.

فراموش نکنیم که هر رفتار اجتماعی، علاوه بر «حق»، یک «ملاحظه» هم دارد. شاید از نظر ما درخواست یک عکس تنها چند ثانیه طول بکشد، اما وقتی همین درخواست از سوی چندین نفر تکرار شود، نتیجه چیزی جز برهم‌زدن نظم و آرامش مراسم نخواهد بود.

بیایید بپذیریم که هر جایی، زمان مناسبی برای عکس گرفتن نیست.

اگر هنرمندی را دوست داریم، اگر ورزشکاری را تحسین می‌کنیم یا چهره‌ای برایمان محبوب است، فرصت‌های زیادی برای ابراز این علاقه وجود دارد؛ اما مجلس ترحیم، جای دیگری است.

گاهی احترام یعنی جلو نرویم.
گاهی یعنی گوشی تلفن همراه را پایین بیاوریم.
و گاهی یعنی خواسته شخصی خودمان را برای چند ساعت کنار بگذاریم.

حرمت بعضی لحظه‌ها را باید نگه داشت.

مراسم ترحیم، فرصتی برای ادای احترام به کسی است که دیگر در میان ما نیست؛ اجازه بدهیم این مراسم، بدون هیاهو، بدون مزاحمت و بدون تبدیل‌شدن به صحنه‌ای برای عکس یادگاری، آن‌گونه که شایسته است برگزار شود.

شاید یک عکس برای ما فقط یک عکس باشد، اما احترام به یک مجلس، نشانه فرهنگ ماست.