«پاره‌ای از وجود»؛ روایتی چندرسانه‌ای از بدن، هویت و حافظه
- شناسه خبر: 20699
- تاریخ و زمان ارسال: 9 مهر 1405 ساعت 21:34
رشت_سرتوک_نمایشگاه انفرادی الهام محمدی‌نژاد در گالری وسمه یزد برگزار شد.
به گزارش سرتوک،نمایشگاه انفرادی «پاره‌ای از وجود | A Fragment of Being» از الهام محمدی‌نژاد از ۲۸ سپتامبر تا ۵ اکتبر ۲۰۲۶ در گالری وسمه یزد برگزار شد؛ نمایشگاهی که با بهره‌گیری از نقاشی، ویدئوآرت و اینستالیشن، روایتی معاصر از هویت، زنانگی، مادری، آزادی، آسیب‌پذیری، تاب‌آوری و حافظه را پیش روی مخاطبان قرار داد.
در شکل‌گیری و ارائه این پروژه، سیمین زحمتکش به‌عنوان کیوریتور، با ایجاد پیوند میان رسانه‌های مختلف و تمرکز بر نسبت میان بدن، تجربه زیسته و حافظه، ساختار مفهومی نمایشگاه را سامان داد. این رویکرد، آثار را از مجموعه‌ای از تصاویر مستقل فراتر برد و امکان مواجهه‌ای پیوسته میان تصویر، صدا، فضا و تجربه شخصی را برای مخاطب فراهم کرد.
بدن در آثار محمدی‌نژاد صرفاً موضوعی برای بازنمایی نیست؛ بلکه به بستری برای ثبت و بازخوانی تجربه تبدیل می‌شود. پیکره‌های شکسته، محو، گسسته یا بی‌چهره می‌توانند نشانه‌هایی از هویتِ در حال بازتعریف باشند؛ هویتی که در مواجهه با فقدان، فشارهای اجتماعی، روابط عاطفی و میل به آزادی، پیوسته تغییر می‌کند.
عنوان «پاره‌ای از وجود» نیز در امتداد همین نگاه شکل گرفته است. وجود انسانی در این نمایشگاه کلیتی ثابت و ازپیش‌تعیین‌شده نیست، بلکه از قطعاتی از زندگی ساخته می‌شود؛ از خاطرات، انتخاب‌ها، عشق‌ها، زخم‌ها و تجربه‌هایی که در طول زمان بر فرد باقی می‌مانند.
یکی از لایه‌های مهم نمایشگاه، مواجهه با مادری و تجربه زنانه است. مادری در این پروژه به تصویری کلیشه‌ای یا صرفاً آرمانی محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از مراقبت، دلبستگی، مسئولیت، قدرت و آسیب‌پذیری را دربرمی‌گیرد. حضور ویدئو و لالایی‌های مادرانه نیز این تجربه را از قلمرو تصویر به حوزه صدا و حافظه می‌کشاند؛ لالایی‌هایی که می‌توانند هم‌زمان یادآور امنیت و کودکی و نشانه‌ای از شکنندگی و نیاز به التیام باشند.
از منظر پدیدارشناختی، بدن در این مجموعه به مفهوم بدن زیسته نزدیک می‌شود؛ بدنی که جهان را صرفاً مشاهده نمی‌کند، بلکه آن را تجربه می‌کند و در اثر این تجربه تغییر می‌یابد. در چنین خوانشی، زخم تنها نشانه آسیب نیست، بلکه می‌تواند شکلی از حافظه باشد؛ حافظه‌ای که هنر امکان دیده‌شدن و بازخوانی آن را فراهم می‌کند.
انتخاب سه رسانه نقاشی، ویدئوآرت و اینستالیشن نیز ساختار نمایشگاه را از مواجهه‌ای صرفاً دیداری فراتر می‌برد. نقاشی کیفیت عاطفی و مادی تجربه را ثبت می‌کند؛ ویدئو، زمان و حرکت را وارد روایت می‌سازد و اینستالیشن، رابطه میان اثر، فضا و مخاطب را گسترش می‌دهد. حاصل، تجربه‌ای میان دیدن، شنیدن، به‌یادآوردن و احساس‌کردن است.
«پاره‌ای از وجود» در نهایت مخاطب را با پرسشی درباره هویت و بازسازی خویشتن مواجه می‌کند: آیا انسان یک کلیت ازپیش‌ساخته است، یا مجموعه‌ای از تکه‌های تجربه که در مسیر زندگی، بارها او را از نو می‌سازند؟
